De vierde dag in het kort: de Koning spreekt het land toe, het RIVM licht toe dat groepsimmuniteit geen doel op zich is en Belgie gooit de grenzen dicht en gaat lockdown. De geruchten nemen toe dat ook Nederlanders vanaf maandag niet meer zonder legitieme reden de deur uit mogen. Ik vraag me af wat ik in dat geval dit weekend per se nog wil doen. Welke mensen moet ik echt nog zien voordat het te laat is, welke plekken in de stad of in de natuur nog snel op mijn netvlies branden, bij wie en waar wil ik zijn wanneer ik verplicht voor langere tijd binnen moet blijven?

Het voelt een beetje als sociaal hamsteren. Is het liefdevol om zolang het nog kan je ouders, kinderen en andere dierbaren op anderhalve meter afstand nog snel even in je armen te sluiten? Of is dat net zo asociaal als met 240 rollen toiletpapier de supermarkt verlaten? Hetzelfde geldt voor het bezoeken van geliefde locaties. Kan ik nog even over de Wallen struinen nu het zo heerlijk rustig is, de ooievaars in het Vondelpark een mooie lente wensen of de Hilversumse heide nog een laatste keer inademen? De vraag of dit okay is, maakt plaats voor een dramatischer gedachte.

Stel nu eens dat de maatregelen niet tijdelijk zijn, maar dat ik op het punt sta definitief afscheid te nemen van het leven zoals ik het tot nu toe kende. Als dit weekend de laatste mogelijkheid zou zijn om elkaar aan te raken zonder boete te krijgen, in de gevangenis te belanden of standrechtelijk door het leger geëxecuteerd te worden… Wat dan? Ren ik dan alsnog naar mijn kinderen, race ik naar mijn ouders en vlieg ik naar mijn geliefde? Of leg ik me gelaten neer bij de veranderde werkelijkheid en koester de herinneringen aan de prachtige laatste halve eeuw BC (before corona, zie eerdere monologen)?

Mijn brein slaat op hol met beelden uit apocalyptische films en Bijbelse teksten over de eindtijd. Sprinkhanen teisteren arm Afrika, oorlogen verwoesten het Midden-Oosten en virussen dwingen het rijke Westen in Orwelliaanse systemen. Het leven wordt volledig digitaal: communicatie via chats, liefhebben via apps, voortplanten alleen nog via door de overheid geautoriseerde DNA-combinaties in virusvrije laboratoria van het RIVM. Fysiek doet niet meer mee: aanraken is uit den boze, vasthouden levensgevaarlijk en zoenen strafbaar. Afwijkende overtuigingen of gedachten? Fake, dus uitroeien maar!

Ben ik bereid fysiek contact, mijn twijfels en mijn eigen mening zomaar op te geven en voor hoe lang? Zijn er grenzen aan solidariteit, gehoorzaamheid en acceptatievermogen? Is vrijwillig loslaten eenvoudiger dan gedwongen? Plotselinge veranderingen beter te verteren dan verwachte? Misschien is het maandag wel te laat. Ik stel mezelf opnieuw de vraag wat ik zou doen als ik zeker wist dat het land na dit weekend lockdown gaat. Tot mijn eigen afschuw ontdek ik de egoist in mij: vandaag toch nog snel even naar mijn ouders, vanavond mijn vriendin en morgen de kinderen dichter dan 1,5 meter bij me.