Het is nu al de tweede dag na de toespraak die ons land veranderde. Ik heb gisteren alles gedaan om het Corona virus te vinden. Ik wil namelijk vrijwillig besmet raken, ziek worden, herstellen en immuun worden, zodat ik snel onderdeel kan uitmaken van het leger dat de zwakkeren beschermt. Alleen, ik voel nog niets. Nou ja, hoe meer ik over het virus lees, hoe verdachter ieder ongemak aanvoelt. Een spastisch trekje in mijn linkerkuit vlak voor het slapen weet ik voorheen aan teveel wijn in combinatie met te weinig water gedronken. Nu twijfel ik of het ook een symptoom van het virus kan zijn. Hetzelfde geldt voor jeuk op mijn rug: is dit een allergische reactie op kattenharen of heeft Covid-19 mij uitverkoren? Als ik BC (Before Corona, zie eerste Coronamonoloog) een kriebel in mijn neus ervoer, dan keek ik in de zon tot ik moest niezen. Nu vind ik het dubieus in de volle zon: is het normaal dat ik het warmer krijg, twee keer achter elkaar hatsjoe brul? De onzekerheid slaat toe. Stel nou dat ik met een andere ziekte rondloop zonder het door te hebben. Misschien ben ik dan zelf wel een kwetsbare. Wat als het me gewoon echt niet lukt om besmet te raken? Het zal toch niet zo zijn dat dit allemaal niet waar is…? Ach, nee. Onze eigen premier zegt het immers, de deskundigen bevestigen het en de media zijn onafhankelijk. Het is nergens voor nodig om te twijfelen.

Toch zit me iets dwars. Ik lees meerdere malen per dag over het aantal besmettingen en doden als gevolg van het virus. In China, Italië, Nederland, zelfs in Amsterdam. Net als bij de meesten in mijn omgeving slaat ook bij mij de schrik om het hart. Niet alleen oude, kwetsbare mensen blijken namelijk slachtoffer; steeds vaker lijken ook jongeren de klos. De jongste tot nu toe was pas 16 jaar oud. De symptomen zijn ineens fors erger dan die van een gewoon een griepje. Als het de bedoeling is om mij bang te maken, begint dat steeds beter te lukken. Afgaande op het nieuws dus. Alleen, wat nu het gekke is… Ik durf het bijna niet hardop te zeggen. Het is alsof ik daarmee de goden verzoek. Maar, eh, ondanks alle rampspoed in de media ken ik nog helemaal niemand in mijn directe of iets verdere omgeving die besmet is met dit virus, laat staan iemand die daaraan is overleden. Ik ken zelfs geen naam of toenaam, slechts aantallen. Ondermijn ik het gezag van onze overheid, leg ik een bom onder de strategie en verword ik tot staatsvijand, wanneer ik twijfels uit over de volledigheid en het waarheidsgehalte van de informatie die ik over me heen gestort krijg?

In een uiterste inspanning om vertrouwen te houden in onze ministers, media en wetenschappers druk ik iedere herinnering aan leugens uit het verleden direct de kop in. Natuurlijk zou onze premier de waarheid nooit geweld aan doen, evenals zijn goudeerlijke partijgenoten. Deskundigen en wetenschappers volgen erkende methodieken en zijn volledig onafhankelijk van wie hun onderzoeken financieren. De kwaliteitsmedia zijn gelukkig altijd belangeloos objectief. Dat stelt me toch weer gerust. Een beetje. Niet helemaal dus. Er knaagt nog steeds iets. Ik mis nog wat informatie. Ik zou me een stuk prettiger voelen wanneer ik wist of er op dit moment meer mensen ziek zijn dan normaal. En in het verlengde daarvan: is het aantal sterfgevallen per dag nu hoger dan anders? Wie zijn de slachtoffers, hadden ze echt dit virus en nog lastiger: zouden ze zonder besmetting nog geleefd hebben? Voor mijn eigen gemoedsrust wil ik het gewoon weten, want stel nou eens dat het allemaal niet (helemaal) waar is.

Is het heel erg dat ik deze gedachte toelaat en hardop uitschrijf? Zou het kunnen dat er partijen zijn die in potentie schandalig veel geld verdienen aan deze pandemie? Ik hoef toch geen complotdenker te zijn om deze vragen te stellen en er in mijn fantasie op voort te borduren? Voor even sta ik mezelf toe om heel boosaardig te denken. Ik stel mezelf voor als de bron van het Kwaad op aarde, een entiteit die bezit, geld en macht boven alles stelt. Als ik de economieën van mijn meest geduchte concurrenten lam kon leggen door daar angst te zaaien, zou ik daartoe dan bereid zijn? Of als ik de kans zag om miljarden aan mijn vermogen toe te voegen, zou ik in staat zijn een virus te introduceren waarvoor ik als enige een remedie heb? Zou ik het moreel kunnen verantwoorden om over de rug van belastingbetalers wereldwijd nog rijker te worden? Het zou briljant zijn! Ik zou in een klap mijn plek op het podium verdienen naast degenen die binnengelopen zijn door de inval in Irak, de oorlog tegen terreur en de strijd tegen drugs. Bah! Ik kots van mijn eigen zieke waanbeelden en roep mezelf tot de orde.

Wat kan ik doen om een beetje van het leed te verzachten? Ik denk na over een juiste aanpak, toon en instelling om de stress van mezelf en mijn naasten terug te brengen tot een aanvaardbaar niveau. Schaar ik me gewillig in de kudde, volg ik gedwee de herder en lach schaapachtig bemoedigend naar alle lieverds om me heen? Empathie helpt, het geeft een warm gevoel, zowel voor mezelf als de ander, ook al zou ik me daarmee met de massa naar de afgrond laten leiden. Of kan ik me beter omdraaien en besluiten om alleen nog mijn gevoel, intuïtie en eigen waarneming te vertrouwen? En dan? Doe ik dat dan stilletjes, stiekem, zodat niemand het merkt en ik geen onrust stoker ben? Maar dat is hopeloos asociaal: in dat geval laat ik iedereen van wie ik houd willens en wetens naar de verdommenis gaan. Wat is erger: lachend naar de hel rennen of ruziënd ten hemel varen? Mijn God, wat ben ik blij dat ik geen verslaggever, wetenschapper of minister-president ben. Je zou maar moeten kiezen tussen het vertellen van waarheden die tot paniek leiden en leugens die de massa rustig houden… of een combinatie van die twee.