Tijdens weer een week van afstandhouden, handenwassen en bij volle zon in armholten niezen, druppelen naast besmettingen en doden nu de eerste positieve testen van bekende Nederlanders en ook Britten binnen. Eerst van Youp, toen van kroonprins Charles en, of dat nog niet genoeg was, ook van PM Boris Johnson. Ik heb zelf last van een ander virus dat al voor de derde keer sinds ik deze monologen publiceer mijn account op Facebook censureert en dichtgooit. Wegens ongeregeldheden, mogelijke hackers, tja. Eens kijken of een minder kritisch stukje mij dit keer immuniseert.

Vandaag van mij geen vragen over wie er willen wat wij wel of niet geloven moeten en of mogen. Geen verontwaardiging omtrent Nederlandse directeuren van Zwitserse farmaceuten met grootaandeelhouders die aan testen of vaccins veel geld verdienen. Ook geen woede over hen die zorgverleners willen helpen tegen slechts een vorstelijk bedrag. Zelfs geen kwaadheid over de hardvochtigheid van huisjesmelkers, onroerend goedverhuurders en vastgoedmagnaten die de laatste nuttige mensen met te hoge huren Amsterdam uit jagen. Nee, vandaag zoek ik iets positiefs dat iedereen mag lezen.

In mijn strijd tegen Coronamoeheid en verveling ken ik ondertussen elke gevel, gracht en grasspriet van de stad. Ook de beste Netflixseries heb ik meer dan eens gezien. Dus spel ik voortaan elk artikel, column en rubriek van Het Parool, digitaal en op papier. Op zoek naar moois, zolang het maar geen Covid-19 betreft. Ik lees: de wereld draait niet langer door, Somaliland en vrouwenmarathon, Patty Brard, haar negen levens. Even vrees ik afgestompt de raken, maar dan schiet er voor het eerst sinds deze crisis echt een brok diep in mijn keel, trekt een regelrechte rilling door mijn ruggengraat. Een foto!

Twee roodwitte, kleine kicks voorzien van Ajax logo. De voetbalschoenen die Abdelhak droeg toen hij drie jaar oud was. De titel van het boek over Appie Nouri: een onvervulde droom. Ik hoef geen godenzonenfan te zijn, voetbal lief te hebben of topsport in het algemeen te adoreren om me verdrietig, verloren en vertederd te voelen bij het verhaal over de levenshouding, passie en vriendschap van dit zo bijzondere talent. Ondanks het verschrikkelijke drama, drie jaar terug in Oostenrijk, leidde het ook tot iets moois: warm medeleven, zeldzame verbroedering. Ik betrek dit onbewust toch op het hier en nu.

Welke dromen zijn vandaag de dag door Covid-19 geknakt? De eenmanszaak die nu ter ziele dreigt te gaan, het levenswerk dat niet langer relevant lijkt, een geannuleerde wereldreis? Misschien is het te vroeg om nu al na te denken over wat voor moois hier dan uit voort kan vloeien. Toch, denk ter bestrijding van onzekerheid, angst en stress eens even mee. Stel dat deze crisis duurzaam leidt tot dankbaarheid, medeleven en tevredenheid of verbroedering. Wat zou in dat geval dan nooit meer moeten mogen, niet meer acceptabel zijn? Wat wensen wij elkaar en ook onszelf dan oprecht van harte toe?