Het in een witte thobe gehulde wezen buigt over me heen en drukt een zilveren kelk tegen mijn lippen. ‘Drink!’ galmt de stem. Grondlucht dringt mijn neus binnen. Ik open mijn mond en merk hoe bittere drank het vocht uit mijn tong, wangen en keel wringt. Achterover zakkend voel ik het leven mijn lichaam verlaten. Ik suis door een tijdloze ruimte. Vooroordelen die me parten speelden verdwijnen, evenals schuldgevoelens die op mijn schouders drukten. Tot alles in staat, terwijl niets hoeft. Glimlachend buitel ik door het luchtledige en kijk dan achterom.

Ik zie een opengeslagen boek waar ik zojuist ben uitgetreden, aanschouw mezelf, mijn intimi en enkele onbekende zielen. Alle spelen hun rollen in het hoofdstuk dat voorligt. Na afloop stappen ze uit het verhaal, omhelzen elkaar en vieren feest. Ze verdwijnen korte tijd van het toneel om even later terug te keren in een volgend stuk, in andere rollen: moeders worden dochters, zonen vaders en vijanden vrienden. Niets doet nog denken aan het vorige verhaal. Mijn hart vult zich met compassie voor de zielen, de regisseur en de lichtheid van het zijn.

Verder reizend zie ik de stralende aarde en haar geschiedenis. Ik herken de oude wereld. In het middelpunt van het eerste rijk borrelt een gouden bubbel uit de grond omhoog. Uit de bol barsten vijf nieuwe druppels. Drie ervan schieten naar het noordwesten en landen in een rijtje op een halve afstand van elkaar en een hele afstand tot de bron. Een vierde komt in het westen terecht op vijf afstanden. De laatste vliegt met een boog naar het oosten en raakt de aarde op zeven afstanden van de oorsprong. De zes bollen verbinden zich ondergronds met elkaar.

Uit de kernen ontspruiten tentakels die zich verspreiden over de wereld. Ze voeden de zes centra onophoudelijk. Hun gouden kleur verandert in grijsgroen met zwarte merktekens. Het oppervlak van de globe verliest haar schoonheid, verschraalt en een deel vat vlam. Een ragfijn netwerk van draden ontspint zich uit de bollen. Zielen die zich in de directe omgeving bevinden raken verstrikt in het web. Van de noordelijke bollen transformeert de middelste tot een kloppend hart met groen en rood knipperende lichten. De helft van de aarde dreigt te sterven.

Een planeet verschijnt, omgeven door een fonkelende schijf, en positioneert zich boven het kloppende hart. Een bliksemschicht schiet uit het hemellichaam en wijst naar het rood en groen knipperende knooppunt. Dan maakt de schijf zich los en zweeft tegen de klok indraaiend recht op me af. Met gestrekte hand vang ik de schijf. Een explosie aan energie schokt door mijn zenuwen. Ik zie details en doorgrond plots alle regels en wetmatigheden. Een lachbui borrelt op vanuit mijn buik. Ik weet wat me te doen staat. Met de flonkerende schijf tegen mijn borst gedrukt, zet ik koers naar de aarde, terug naar mijn leven. Het is nog niet te laat…