Vandaag is de eerste dag van een andere werkelijkheid. Wat is er zo anders? Gisteravond was ik met miljoenen landgenoten getuige van een toespraak van onze minister-president. Ook ik was onder de indruk van de wijze waarop hij het volk toesprak. Van vriend en vijand kreeg hij zoveel veren in zijn kont gestoken dat ik daar geen originele woorden meer aan kan wijden. Wat mij opviel: voor het eerst voerde het economische belang niet de boventoon, maar de gezondheid en de zorg voor zwakkeren. En dat uit de mond van een VVD’er! De moraal: we gaan Corona gecontroleerd verspreiden onder de mensen met de sterkste schouders om zo een cordon van immuniteit te creëren rond de kwetsbaren in de samenleving. Is dit slechts een crisismaatregel buiten oorlogstijd? Of luidt dit een nieuwe tijd in, waarin we als mensheid inzien dat bezit, geld en macht achterhaalde motieven zijn die de wereld met of zonder hulp van een virus uitputten, tot stilstand brengen of nog erger? Mocht het laatste het geval zijn, dan pleit ik voor een nieuwe jaartelling: dan is alles tot nu toe voortaan BC (Before Corona); en alles vanaf vandaag AC (After Corona). Dan is vandaag de eerste dag van het jaar nul. Ik word enthousiast en vraag me af wat ik concreet kan bijdragen binnen de beoogde strategie.

Al binnen vijf minuten prakkiseren loop ik vast. Belangen botsen diep van binnen. Alle maatregelen van het Rijks Instituut voor Vaccinaties en Medicatie zijn erop gericht om de overdracht van het Corona-virus te vermijden: handen wassen, afstand houden, wegblijven uit de kroeg, geen onnodige en onbeschermde sociale contacten. Alles om deze Sociaal Overdraagbare Aandoening zoveel mogelijk in te dammen. Mooi, toch? Of niet? Stel nou dat ik echt sociaal ben en me als vrijwilliger wil aanmelden bij het leger van immune sterke mannen? Dan heb ik de symptomen zo snel mogelijk nodig. Ik moet besmet raken, ziek worden en herstellen, zodat ik met vele andere vrijwilligers een beschermende muur van immuniteit kan vormen rondom de zwakkeren in de maatschappij. Dan kan ik toch juist beter wel naar de kroeg gaan, dance events bezoeken, bij Ajax op de tribune zitten of in de sauna zweten!? De twijfel slaat toe: ben ik nog wel maatschappelijk verantwoord bezig wanneer ik me aan de richtlijnen en adviezen houd, of laat ik dan heel asociaal anderen het vuile werk opknappen?

Heldhaftig maakt in mijn keuze: ik besluit me in te zetten als vrijwillige drager van het virus en ga op zoek naar een plek waar ik me kan aanmelden. Dat blijkt echter nog niet zo eenvoudig, want alles is inmiddels dicht. Elk advies is erop gericht om te voorkomen, maar wat moet ik doen om het virus bewust en goedbedoeld op te lopen? Ik struin de lege straten af op zoek naar hoestende mensen zonder mondkapjes. Na meer dan twintig jaar in Amsterdam ervaar ik voor het eerst in het centrum een rust die extremer is dan destijds op zondagochtend om 5.00 uur willekeurig ergens in Buitenveldert. Dit schiet niet op. Ik besluit het openbaar vervoer te proberen in de hoop besmet te raken door de busbestuurder of tramconducteur. Kansloos. Ik krijg ze niet eens te zien. Achterin stappen zonder kaartcontrole. Het bestrijden van zwartrijders heeft tijdens een pandemie vanzelfsprekend geen prioriteit. Zo bezoek ik fanatiek meerdere malen per dag diverse supermarkten, zit onnodig uren in de wachtkamer bij de huisarts en loop ziekenhuizen en verzorgingshuizen helemaal plat. Zonder resultaat. Als je het virus echt wil hebben, valt het nog niet mee om het te vinden. Het lijkt de zoektocht naar een soulmate, de ware of de perfecte partner wel.

Er is grover geschut nodig om besmet te raken. Ik besluit advertenties te plaatsen op marktplaats, Facebook, Instagram, Snapchat en struin stiekem het hele darkweb af. Gezocht: besmetting met Corona-virus, prijs nog overeen te komen. Dan gaat het los. Wanneer er geld mee gemoeid is, dan kan alles. Ik krijg via, via, via contact met straatdealers, duistere types en complotdenkers. De een verkoopt het virus in de vorm van pillen, de ander als poeder. Anderen bieden tegen grof geld geheel verzorgde reizen aan naar China, Italië en Korea of weten me te vertellen dat het virus helemaal niet bestaat: het is een geopolitiek complot om de macht van China te breken, een duivels plan om miljarden te verdienen aan Corona-testen en nog te ontwikkelen verplichte vaccinaties. Het duizelt me als potentiële vrijwilliger. Ik moet me even terugtrekken en me beraden op mijn rol in deze veranderde wereld.

Op de hei rond Hilversum vind ik de nodige rust en laat de ervaringen van deze eerste dag op me inwerken. Ik stel mezelf een simpele vraag: wat zou me vandaag zijn opvallen als ik de afgelopen tijd geen kranten had gelezen, tv had gekeken en de toespraak van Rutte niet had gehoord? Het antwoord is onthutsend. Onderweg hier naartoe zag ik nauwelijks toeristen met rolkoffers langs de grachten ratelen, reden er tijdens de voormalige avondspits bijna geen auto’s op de A1 en in de lucht ontbrak iedere vorm van geluidshinder en CO2-uitstoot door vliegtuigen volkomen. Wat een prachtige, zonnige, zalige dag! Ik slenter naar mijn favoriete boom en besluit mezelf een meditatief moment cadeau te doen.  Het werkt. Ik laat alles los. Zelfs mijn geforceerde zoektocht naar het virus. Na afloop, op het smalle paadje tussen de grauwe heideplanten, passeer ik een bejaarde man op minder dan 1,5 meter afstand. Ik knik hem vriendelijk groetend toe. Welwillend opent hij zijn mond, waarschijnlijk om mij ook een fijne avond toe te wensen. Zijn goede bedoelingen gaan verloren in een tsunamie van kleine druppeltjes vocht die hij met kracht in mijn gezicht hoest…

Deze eerste Coronamonoloog draag ik op aan Roxanne, die op deze eerste dag van de eerste maand van het nieuwe jaar nul haar 24everjaardag viert.