De tijd staat stil. In het diepste punt van mijn droom gaat de telefoon. Papa, ik voel me echt niet goed, ik wil naar huis! Slaapdronken reageer ik primair mijn machteloze angst in boze woorden op haar af. Waarom moet je uitgerekend nu…? Compassie, redelijkheid en vadergevoel verdringen het chagrijn binnen twee seconden. Ze moet daar weg, maar hoe? Ze is te jong om midden in de nacht ziek door die buurt van Amsterdam te struinen. De fiets is uitgesloten, de laatste tram al lang voorbij, de nachtbus veel te ver en duurt te lang. Ik heb geen middel van transport beschikbaar. Tijd voor een essentieel beroep.

Een Uber is toevallig in haar buurt en biedt een scherpe prijs. Het is bijna geregeld. Juist dan loopt de app op de betalingswijze vast: Corona en contant zijn nu geen vrienden. Ik toets 020 gevolgd door zeven maal hetzelfde nummer, een getal dat zo belangrijk voor me is. TCA, binnen 5 minuten al ter plekke. Een SMS, een link, de naam van de chauffeur. Ik kan mijn lieve meisje vanuit huis op afstand volgen. Amper een kwartiertje later staat de taxi met mijn dochter voor de deur. Cash is koning, ook voor deze held. De fooi, het wisselgeld, zonder hoesten en besmetting gaat het vlot van hand tot hand.

Dan dringt onvermijdelijk de vraag zich op: is zo’n auto veilig voor chauffeur en passagier? Draagt zij Covid-19 al bij zich of die man achter het stuur? Wat zijn de symptomen? Gelukkig hoest ze niet, geen loopneus, koorts, slechts buik- en hoofdpijn. Bestaat er nog iets anders dan Corona? Ik vertrouw op het gebrek aan zelfs de mildste vorm van eigenschappen, stuur haar naar de douche en maak wat kruidenthee met honing klaar. Snel naar bed, de deur voor deze ene keer maar op een kier. De rest van deze stille nacht luister ik naar gehoest dat godzijdank, gelukkig wegblijft.

Stel nou dat het anders was geweest? Had ik bij de eerste kuch al quarantaine afgeroepen over al mijn huisgenoten en mezelf? Of pas bij de tweede nies of derde hoestbui? Welke temperatuur is acceptabel, mag verhoging nog en geldt slechts koorts die gloeit als indicatie? Ik stel me rond een uur of vijf de vraag: als mijn lieve schat nu griep heeft, wat moet ik dan doen in hemelsnaam? Niet meer naar buiten, boodschappen taboe. Voor het eerst sinds deze uitbraak voelt Corona even echt. Van paniek is nog geen sprake, gewoon onpraktisch, al dat ongemak.

Koortsvrij vliegt de nacht voorbij. Druppels blijven ongezien in longen, neus en mond. Een dagje binnen met zijn drieën. Voor de zekerheid. ’s Avonds aan het avondmaal. Er is tijd om urenlang te snijden: vele verse groenten uit een heel pakket vormen nu de ingrediënten, waar in drukker tijden een kant en klare maaltijd in de magnetron verdween. We praten aan de tafel over hoogtepunten, onze meest genante blunders, lachen, gieren van geluk. Tijd verdwijnt met Covid-19 en Corona mettertijd. We leven vol in het verleden en dat prachtige verleden leeft in ons. Nu is zo verleden tijd.