Dag in nacht uit om 5am tjilpen vogels door het open raam de slaap uit mijn gedachten. Vagen dromen weg en maken plaats voor zorgen en gepieker. Wat gebeurt er met mijn dochters? Hoe bescherm ik mijn zoon? Waar betaal ik deze maand de huur van? Wanneer breken eindelijk mijn boeken door? Wat heb ik wie nou echt te bieden? Ik wil dit niet, ik weet inmiddels beter, maar helaas het lukt me niet, ik faal en dwaal met alles in mijn leven. Iedere dag dezelfde tijd, van god en mens verlaten, keert het terug, dat rotmoment van 5am.

Het botst, het breekt, het stuitert door mijn hoofd. Frontaal, gecompliceerd, ongrijpbaar vechten tegenstrijdigheden om de winst. Strijden angsten en gedachten, overtuiging en verwachting met geloof, hoop en vertrouwen tegen beter voelen in. God, het universum, zelfs mijn eigen hart, mijn intuïtie en de passies van mijn ziel knokken keihard samen tegen oude ingesleten waarden van controle, zekerheid en overzicht. Alles wat ik ben verloren, losliet, heel bewust, boemerangt uit duizend kelen door het open raam terug.

Ben ik naïef, een domme dromer, wereldvreemd tot niets in staat? Of is dit de juiste keuze, wars van wat een ander vindt, gewoon mezelf zijn, authentiek, het leven bij de strot te grijpen als een ware zeepiraat? Was het stom en onnadenkend om mijn vaste baan, vriendin en hypotheek zomaar op te geven voor mijn passie, voor een leven in het nu, intensief, bewust in vrijheid, dag na dag van week tot week? De geluiden blijven luiden, zonder mening, zonder oordeel, zonder antwoord, zonder voordeel door hetzelfde open raam.

Al die vragen zonder antwoord drukken op mijn borst, knijpen langzaam en benauwend steeds meer lucht uit mijn gesmoorde keel. Slappe spieren houden mij gevangen, lui en lusteloos gekluisterd aan mijn bed. Het is te laat om weer te slapen en te vroeg om op te staan. Ik probeer het keer op keer. Er moet nu echt wat gaan gebeuren, rommelt de frustratie in mijn maag. In een waas van onvermogen kruip ik onder klamme dekens uit en sleep me met mijn laatste krachten naar het hoog boven begane grond verheven, verleidelijk uitnodigende, openstaande raam.

Daar sta ik dan en keer me om. Mezelf, het perspectief en mijn gedachten. Ik raak het kwijt, voorgoed verloren, het besef van missen en tekort. Ik word bewust van wat er wel is en bedank, bedankt! Zo dankbaar voor de liefde van en voor mijn dochters, zoon en mijn geliefden. Ouders, vrienden en vriendinnen. Ik ben gezond en heb een woning in de beste buurt van Amsterdam, met een heerlijk bed, voldoende ruimte, prachtig uitzicht, mijn piano, ongelimiteerde toegang tot het internet. Ik kan reizen zonder doel en of bestemming. Ik kan schrijven wat en waar ik wil. Er is overvloed. Het succes is al begonnen, hoef er alleen maar naar te kijken, het te grijpen en dat doe ik nu. Ik begin vanaf vandaag te schrijven, elke dag een stuk, bij dat open raam om 5am.